آمریکای لاتین دنیای عجیبی است، دنیایی که هر چه در آن فرو می­روی احساس می­کنی دیرتر به انتهایش می­رسی، دنیایی پر از رمز و راز و سنت­های دیرین و در یک کلام دنیایی است جادویی. حال در این دنیای عجیب وقتی هنرمندی به خلق اثری مشغول­ می­شود، آن‌قدر در اطرافش ماده خام هست که هیچ نیازی به سرک کشیدن در دیگر جهان­ها نداشته باشد و هنرمند آمریکای لاتین لااقل در ادبیات از این ماده خام بهترین استفاده را کرده است. نویسنده کلمبیایی یا برزیلی و یا پرویی وقت قلم به دست گرفتن، یک راست می­رود سراغ دنیای جذاب خودش و تمام هم و غمش نشان دادن همین جهان و جذاب­تر کردن آن در پیش چشم مخاطبان است. نویسندگان این سرزمین کهن اگر جهانی شدند به خاطر این است که قبل از هر چیز بومی بودند، یعنی به فرهنگ و تمدن بومی­شان توجه کردند و سعی­شان بر این بود که این فرهنگ را در اثرشان متبلور سازند. البته از تکنیک و ساختارهای روایی مدرن هم غافل نماندند و ثمره تلفیق این دو عنصر- سنت و تکنیک روز- آن چیزی شد که به نام «رئالیسم جادویی» شناخته می­شود. « صد سال تنهایی» مارکز را ببینید؛ او در این اثر دنیایی را تصویر می­کند که هم هست و هم نیست. دنیایی که هم می­توان باورش کرد- و این وجه رئالیستی اثر است- و هم می­­توان انکارش کرد- وجه جادویی اثر- مارکز ادبیات و ظرفیت­های آن را به خوبی شناخته و در کنار آن سنت­های آمریکای لاتین را هم با تمام وجود درک کرده است و در واقع به آن‌ها ایمان آورده و حاصل کارش چنین نوشته­هایی است که همگی جذاب و گیرا است.

بزرگ‌ترین درسی که می­توان از آمریکای لاتین گرفت این است: جهانی شدن ادبیات زمانی حاصل می­شود که ما حرف خودمان و فرهنگ و تمدن خودمان را محتوای اثر قرار دهیم تا حرفی نو برای مخاطب آن سوی دنیا داشته باشیم. حرفی که تا به حال نشنیده و خاص ماست؛ نه این‌که از روی نوشته­های خودشان کپی شده است. تمدن ما کم‌مایه‌تر از تمدن آمریکای لاتین نیست. ما هم افسانه­ها و اسطوره­های بسیار داریم و فرهنگی که در هر گوشه آن می­توان حرف نابی پیدا کرد و نیز مذهبی که پر از معانی جذاب است. ولی چون از خودمان بریده­ایم، در به در دنبال حرفی برای زدن می­گردیم.